TEMPUS III
Informacje podstawowe Tempus III
Realizowany w latach 2000 – 2006
Kraje partnerskie / beneficjenci
Kraje Europy Środkowo – Wschodniej i Azji Centralnej: Armenia, Azerbejdżan, Białoruś, Gruzja, Kazachstan, Kirgizja, Mołdawia, Mongolia, Federacja Rosyjska, Tadżykistan, Turkmenia, Ukraina, Uzbekistan, korzystające z funduszy programu pomocowego TACIS
Kraje Bałkanów Zachodnich: Albania, Bośnia i Hercegowina, Chorwacja, Macedonia, Kosowo, Serbia i Czarnogóra, korzystające z funduszy programu pomocowego CARDS
Kraje Afryki Północnej basenu Morza Śródziemnego: Algieria, Egipt, Izrael (na zasadzie samofinansowania), Jordania, Liban, Maroko, Autonomia Palestyńska, Syria, Tunezja, korzystające z funduszy programu pomocowego MEDA
kraje stowarzyszone – pod warunkiem pokrycia kosztów uczestnictwa
Typy działań
Projekty współpracy międzyuczelnianej (Joint European Projects)
Działania strukturalne i uzupełniające (Structural and Complementary Measures)
Stypendia indywidualne (Individual Mobility Grants)
Udział Polski
Do 2004 – pod warunkiem pokrycia kosztów uczestnictwa
Od 1 maja 2004 – jako kraj członkowski
Podstawa prawna
Decyzja z 29 kwietnia 1999 : http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:L:1999:120:0030:0036:EN:PDF
TEMPUS III
TEMPUS III obejmował lata 2000 – 2006. Z uwagi na możliwość udział polskich uczelni w programie SOCRATES i innych programach Unii Europejskiej Polska mogła uczestniczyć w tej fazie programu:
w latach 2000-2004 – pod warunkiem finansowania udziału polskiej instytucji ze źródeł własnych; jednie udział indywidualnych ekspertów zgłoszonych w propozycjach projektów i zatwierdzonych w procesie oceny projektu mógł być refundowany z budżetu programu TEMPUS
w latach 2004-2006 (po uzyskaniu przez Polskę statusu kraju członkowskiego UE) – po stronie państw pomagających instytucjom szkolnictwa wyższego w kraach-beneficjentach.
W TEMPUSie III były realizowane
Projekty Współpracy Międzyuczelnianej (Joint European Projects)
Projekty współpracy międzyuczelnianej (Joint European Projects) realizowane przez grupy (konsorcja) uczelni, koncentrowały się na wprowadzaniu zmian do treści programów nauczania i metod dydaktycznych, na modernizacji systemu administrowania uczelnią lub na opracowaniu kursów doszkalających dla pracowników instytucji pozauczelnianych. Były to projekty dwu- lub trzyletnie . Konsorcjum w projekcie typu JEP zawierać musiało instytucje z co najmniej trzech krajów.
Działania Strukturalne i Uzupełniające (Structural and Complementary Measures)
Działania strukturalne i uzupełniające (Structural and Complementary Measures) wspierały reformy podejmowane na szczeblu krajowym oraz odpowiadały na specyficzne potrzeby danego kraju. Projekty te miały krótszy wymiar czasowy (mogły trwać od kilku tygodni do jednego roku), a ich celem mogło być np.: pomoc w przygotowaniu danego kraju partnerskiego i jego uczelni do prowadzenia szerzej zakrojonej współpracy międzynarodowej, pomoc w opracowaniu i wdrażaniu krajowej polityki edukacyjnej (m.in. zapewnianie jakości kształcenia, akredytacja, uznawanie kwalifikacji, systemy punktowe i in). Grupa realizująca projekt to obejmować musiała co najmniej trzy kraje (2 kraje UE i kraj partnerski).
Działania strukturalne to działania wspierające rozwój i zdobywanie umiejętności w celu reformowania szkolnictwa wyższego. Mogły dotyczyć potrzeb i problemów występujących w szkolnictwie wyższym, analizować sytuację społeczno-gospodarczą wpływającą na reformy szkolnictwa wyższego w danym kraju. Tematem projekty były: zapewnianie jakości kształcenia w szkołach wyższych, akredytacja, uznawalność akademicka, system punktowy. Projekty działań strukturalnych polegały na przeprowadzenie badań i analiz, szkoleń, seminariów, międzynarodowych spotkań ekspertów, etc.
Działania uzupełniające to działania, które koncentrowały się na potrzebach krótkoterminowych i rozpowszechnianiu przykładów tzw. dobrej praktyki.
Stypendia indywidualne dla pracowników szkół wyższych (Individual Mobility Grants).
Stypendia indywidualne (Individual Mobility Grants - IMG) dla nauczycieli akademickich, pracowników administracyjnych uczelni, urzędników ministerstw i innych instytucji działających w sektorze szkolnictwa wyższego. Celem wizyty finansowanej jako stypendium indywidualne mogło być podnoszenie kwalifikacji i umiejętności nauczycieli akademickich z krajów partnerskich. Rezultatem takiego pobytu były nowe materiały dydaktyczne, przygotowanie koncepcji i materiałów do zmian w programach nauczania, udział w konferencjach, seminariach itp. związanych z reformowaniem systemu szkolnictwa wyższego, udział w spotkaniach dotyczących przygotowania nowych propozycji projektów w programie TEMPUS.
Udział polskich uczelni w projektach TEMPUSa III.